Artyzm

Rokoko było przede wszystkim sztuką wnętrza: buduaru, gabinetu. Przejawiało się najpełniej w zdobnictwie: ornamentyce ścian, obiciach i kształtach mebli, w tkaninach, w formach lekkich pawilonów ogrodowych. Sztuki zdobnicze przeważają nad monumentalnymi. Sama nazwa kierunku pochodzi od motywu dekoracyjnego, wzorowanego na asymetrycznej, płynnej formie muszli. Zupełnie inny niż w baroku jest tu stosunek form architektonicznych do dekoracji. Ściana jest gładką płaszczyzną, a ornament jest nałożony wtórnie. Motywy są różne: przeważnie organiczne, płynne, miękkie, posługują się drobniutkimi delikatnymi formami, kojarzącymi się z kształtem muszli, wici roślinnej, gałązek, spienionej fali wodnej, choć nie naśladują żadnej formy przyrody. Niezbyt wypukłe przestrzennie, związane są ściśle z płaszczyzną ściany, działają jak rozpełzające się na wszystkie strony drobne żywe organizmy, jak krople wody na tłustym podłożu, to znów linearnie, zawiłą arabeską miękkich krzywizn, kratką przypominającą altanę obrośniętą pnączem. Są zawiłe, subtelne,