Artyzm

Nurt baroku "bogatego" zwracał uwagę na zmienne aspekty natury, na jej różnorodność, bogactwo form, nie tylko na sam wygląd elementów przyrody, ale też na jej stany, atmosferę. Tutaj z kolei możliwe były dwie postawy - realizm, zainteresowanie strukturą materialną przedmiotu, jego właściwościami, jakością powierzchniową i druga - położenie większego nacisku na nastroje, chwile, zaskakujące i oryginalne formy (pejzaże Ruisdaela). Fantazja i wyobraźnia mistrzów barokowych w połączeniu z biegłym operowaniem studyjnie poznanych form przyrody, stwarza - zgodnie z upodobaniami epoki - efekty niezwykłe, oryginalne, widowiskowo-teatralne, zwłaszcza w dziełach iluzjonistycznych malarstwa czy architektury. W baroku "klasycyzującym" spotykamy się z postawą wynikającą z chęci stworzenia dzieła obiektywnie doskonałego. W naturze szuka się praw i zasad porządkujących jej działania, obserwuje się jej jednostkowe twory, by stworzyć formy wyidealizowane, wzniosłe, harmonijne i tchnące spokojem.