Malarstwo
Rokoko zostało zapowiedziane, a równocześnie najpełniej wyrażone w twórczości Antoi-ne'a Watteau. Jego charakterystycznym dla całego kierunku dziełem jest Odjazd na Cyterę - legendarną wyspę miłości. Scena pełna jest lekkości, wdzięku, czaru. Nie ma tu nic ze zmysłowości tak właściwej Rubensowi, miłość tych wspaniale strojnych i wdzięcznych postaci to raczej rodzaj zabawy dużych dzieci, zabawy bez zobowiązań i odpowiedzialności. Tonacja barwna jest przejrzysta, jasna, dotknięcie pędzla lekkie. Zestawienia błękitów, zieleni i różów stwarzają nastrój pewnej słodyczy, choć oczywiście w najlepszym stylu. Podobną atmosferę mają liczne sceny parkowe, wzbogacone jeszcze nieuchwytną nutą trwania przemijającej szybko, radosnej chwili. Obraz Obojętny przedstawia młodzieńca w tanecznym ruchu na tle pejzażu - malowanego miękko, lekko. Kontury drzew stapiają się z powietrzem, zacierają się granice kształtów, żywa delikatna faktura zmiękcza i ujednolica płaszczyznę. Nastrój obrazu jest zwiewny, nieco melancholijny - nic tu nie wydaje się konkretne, określone, wszystko jest nietrwałe, lekkie. Scena za-komponowana jest kolorem. Światło nie istnieje tu jako wyodrębniony problem, plamy barwne -błękit, czerwień, błyski bieli, ściszona zieleń -budują płaszczyznę.